Sözünün yüreğimde ki kalıcı ikametini, uzaktan, belli belirsiz duyulan şarkının, gozumden akıttığı yaşla anladım.. Acıtmis sözlerin, üzerimde aynı siyah elbise, matemiymis bedenimin.. geç fark edilen her acı gibi, bu acı da ayaklandirdi eski, yeni ne varsa, hadi şimdi gel de topla beni…

‘ara’sever neslin cocuklariyiz; dedikodu kapı arası, sevişmek sokak arası, göbek atılır iki lafın arası, tereyagsiz olmaz sıcak ekmek arası…

Her çekilen fotoğraf, gözyaşı saklar köşesinde; bilir ki bir gün hüzne ortak olacak… Fotoğraflar, yarınlarımıza hazırladığımız teselli omuzu. Yok olacağını bile bile yaşar her insan, yitireceğini bile bile… Ve bu korkuyla yanında hep bir fotoğraf makinası…

Bir fotoğrafla başlar tüm hikaye, son pozun hangisi bilemeden son bulur her hikaye…